Nabuntis Ako ng Amo ko sa Dubai

Ako nga pala si Lai. Dating kasambahay sa Arabian Ranches. Hanggang ngayon, kapag naiisip ko 'yung bahay na 'yon—malaki, tahimik, amoy mamahaling pabango—parang may kumakapit pa rin sa dibdib ko. Doon nagsimula lahat. Doon din ako nawasak.

Unang araw ko pa lang, alam ko nang delikado. Hindi dahil masungit ang amo ko—kundi dahil mabait siya. Si Sir Ali.

Hindi siya yung tipong malakas magsalita o bastos. Tahimik lang. Laging "please," laging "thank you." Kapag naglilinis ako sa sala, minsan tatayo siya sa gilid, parang ayaw makaabala. "Lia, don't rush. Take your time," lagi niyang sinasabi.

Sa isang katulong na sanay pagalitan, ibang klase 'yon. Nakakalito.Yung asawa niya? Madalas wala. Si Madam Mariam—laging naka-ayos, laging paalis. Brunch dito, spa doon. Parang hindi niya kami nakikita. Parang hindi niya nakikita ang asawa niya.

At ako? Nandoon lang. Tahimik. Nakikinig.Minsan, narinig niya akong umiiyak sa kusina. Naputol kasi ang tawag ng nanay ko—wala na raw pambili ng gamot.

"Are you okay?" tanong niya.Hindi ko alam bakit sinabi ko. Bigla na lang lumabas lahat. Pagod, homesick, takot. Nakayuko lang ako.Tapos hinawakan niya ang kamay ko. Hindi bastos.Hindi malandi.Pero sapat para gumuho ang lahat ng depensa ko.

Doon nagsimula ang kasalanan ko.

Una, usap lang. Sa gabi. Kapag tulog na ang bahay."Kumusta ka talaga?""Masaya ka ba dito?"Mga tanong na hindi dapat tinatanong ng amo.Mga sagot na hindi dapat sinasabi ng katulong.Hanggang isang gabi, nasa study room kami. Tahimik. Sobrang lapit. Amoy ko yung pabango niya.

"Alam mo bang maganda ka?" sabi niya.Sinabi kong may asawa siya.Sinabi kong mali 'to.Pero hindi ako umalis.

Hindi ko na idedetalye.Sapat nang sabihin kong nahulog ako, at hinayaan niya akong mahulog.Paulit-ulit niyang sinasabi, "This will end."At paulit-ulit din niyang binabalikan. Nalaman ko na lang na buntis ako nung nahihilo na ako tuwing umaga. Ayaw ko ng kape. Ayaw ko ng pagkain. Natatakot na ako.

Parang huminto ang mundo.Nung sinabi ko sa kanya, hindi siya sumigaw. Mas masakit 'yon.

Tahimik lang siya. "This can't happen," sabi niya."Pero nangyari na, sir," sagot ko, umiiyak.

Hindi na niya ako tinignan sa mata simula noon.Isang linggo lang, pinaalis na ako. Agency transfer daw. May pera. May ticket. Walang usapan. Walang yakap. Walang paalam. Parang hindi ako minahal.Parang hindi ako naging kahit ano.

Ngayon, nasa Pilipinas na ako. Mag-isa. Buntis. Walang kasiguraduhan.Minsan tinatanong ko ang sarili ko—

Mahal ba niya ako?O libangan lang ako sa isang bahay na masyadong tahimik?

Hindi ko alam.Ang alam ko lang, may dala akong bunga ng isang pagmamahal na bawal—at isang kasalanang ako lang ang nagbabayad.

At araw-araw, sinasabi ko sa tiyan ko: "Anak… patawarin mo si mama. Hindi kita pinili sa maling dahilan. Pero pipiliin kita araw-araw."

_______________________________________________________________________

Questions or stories are welcome—feel free to post them HERE and join the conversation.